Groeiende vraag naar hulp
bij beëindiging van voltooid leven
Hier te zien
Interview met Henri Bontenbal (CDA)
over voltooid leven.
Hier te zien
Voltooid leven is een onderwerp dat momenteel veel in de belangstelling staat.
Net zoals bij veel onderwerpen wordt niet eerst bepaald wat de definitie is.
Henri Bontenbal (en meerdere CDA'ers) meent dat men spreekt van voltooid leven als iemand vraagt om euthanasie als er sprake is van eenzaamheid en/of men zich overbodig voelt.
Ik heb het voorstel te spreken van voltooid leven als oplosbare problematiek niet aanwezig is.
Als men werkelijk "klaar is met leven."
Om dan niet te spreken van euthanasie, maar van geassisteerde levensbeëindiging.
Net zoals bij een aanvraag voor euthanasie kan een scheidslijn getrokken worden tussen lijden aan maatschappelijke en/of persoonlijke oplosbare problematiek èn uitzichtloos en ondraaglijk lijden.
Volgens dezelfde procedure met aangepaste criteria kan een onerscheidworden gemaakt tussen een echt voltooid leven én maatschappelijke en/of persoonlijke oplosbare problematiek
Alle voorbeelden die aangehaald worden door Henri Bontenbal, Harmen Krul en vele anderen komen daarmee te vervallen.
Dan spreekt men niet van een voltooid leven, maar van lijden aan maatschappelijke en/of persoonlijke oplosbare problematiek.
Daar kan de politiek dan rechtstreeks op aangesproken worden. Want wat doet men dáár dan aan?
De emoties rondom euthanasie bij ondraaglijk lijden en rondom geassisteerde levensbeëindiging bij voltooid leven zijn geheel verschillend.
Ik wil dit graag illustreren met het verhaal van mijn oma.
Haar levensgeschiedenis.
Ze was een vrouw die de oorlog meemaakte als moeder van 3 kinderen.
Haar man, mijn opa, werkte bij de spoorwegen.
Na een lange tijd sukkelen met zijn gezondheid werd kanker vastgesteld.
Al snel na de diagnose werd bij bedlegerig en in 1942 overleed hij.
Omdat ze voor de oorlog werkte als psychiatrisch verpleegkundige solliciteerde ze na de oorlog en nam haar beroep weer op. Haar kinderen waren gedurende haar werk op school en bij familie.
Ze zorgde liefdevol voor haar kinderen, die alle drie een uitstekende baan kregen.
Toen mijn tante promotie kon maken werd besloten dat oma zou stoppen met werken en dat ze bij mijn tante in het hele grote huis zou gaan wonen, in een eigen woondeel. Mijn neefje had meer aandacht nodig dan andere kinderen en mijn oma nam die taak op zich. Zo kon mijn tante zorgeloos werken en kreeg mijn neefje de beste zorg die hij krijgen kon.
Mijn oma was er heel gelukkig.
Zelfs toen het fysiek wat minder ging bleef ze overal naar toe gaan, want mijn oom en tante maakten altijd tijd voor haar en brachten haar naar waar ze naar toe wilde. Ze was gek op logeren en bleef vaak bij ons thuis slapen, waardoor we gesprekken konden hebben tot diep in de nacht.
Mijn oma woonde zelfstandig in haar eigen woondeel en beheerde haar eigen zaken tot op hoge leeftijd.
We spraken veel met elkaar en ze leerde mij om te gaan met eenzaamheid, sociale situaties, en mijn financiën. Ze had zich wel eenzaam gevoeld tijdens de oorlog na het overlijden van haar geliefde man, maar ze had voor zichzelf een manier gevonden om daar mee om te gaan. "Dus ik voelde me daarna eigenlijk nooit eenzaam meer."
Voltooid leven.
Mijn oma heeft veel van haar gevoelens gedeeld aan het einde van haar leven.
Om te komen tot het ervaren van een voltooid leven heeft zij een heel proces doorgemaakt.
Samen kwamen we tot het besef dat het net gaat als bij een bevalling. Dan maak je je van te voren druk over van alles en nog wat: muziek, geen onbekenden die treden in je intimiteit, die je naakt zien.... en als je aan het bevallen bent maakt het niets uit dat er ineens een andere gynaecoloog bijkomt.... Als je baby maar wordt geboren.
Mijn oma vergeleek het proces van voltooid leven met eenzelfde proces van wegvallen van niet belangrijke zaken.
"Hoe je woont, wat anderen vinden, of je pijn hebt, daar leef je aan voorbij."
Ze vertelde steeds meer en vaker dat er geen nieuwe ervaringen meer waren, dat ze geen nieuwe ervaringen meer hoefde.
Dat ze dankbaar was voor wat ze allemaal had meegemaakt.
De politicus wist tijdens het interview te vertellen dat er geen consistente wens tot euthanasie is. Dat is zijn visie. Nergens op gebaseerd dan op zijn eigen mening.
Mijn oma's proces spitste zich steeds meer toe op een afgeronde levensvisie en de wens dat het leven voorbij zou zijn.
In die tijd was euthanasie eigenlijk geen gespreksonderwerp, dus er was geen sprake van zich gedwongen voelen door de maatschappij. Het was haar leven, haar levenseinde, haar ervaring en haar visie.
"De dood zal een bevrijding zijn, want ik zit alleen maar te wachten." Ze las nog boeken, keek TV, voerde gesprekken, maar het raakte haar steeds minder.
Gedurende het proces werd ze rustiger. Ze voelde zich tevreden. En ze onderzocht haar eigen emoties steeds meer. Probeerde mij te vertellen hoe het voelde, "want dan heb je daar later misschien wat aan."
"Het voelt niet alsof het leven uit mij gaat, maar dat ik naast het leven ga staan. Het leven ben ik psychisch aan het ontvluchten. Niet omdat het vervelend is, maar ik ben klaar."
Zo beschreef ze haar laatste maanden.
"Mocht ik maar dood, het is genoeg."
Van dankbaar, via wachten, tot doodsverlangen.
Het was haar proces... de maatschappij had er niets mee te maken....
Posts
