We kunnen niet verhuizen

We keken echt uit naar ons pensioen.

De kinderen waren inmiddels het huis uit en hadden een eigen leven opgebouwd.
Wij maakten plannen voor een verhuizing naar een kleinere woning, dus hadden al veel weggedaan, en dingen die we niet regelmatig gebruikten stonden al in de logeerkamer in dozen.

Onze gedachte was dat we graag meer richting kust wilden verhuizen, maar niet naar de stad.
Ergens rustig, met de zee onder bereik.

Dus toen we samen met pensioen waren was het heel logisch dat we intensief gingen zoeken en mentaal klaar waren om snel te verhuizen.

De kinderen hadden gezegd dat ze best wel bij wilden springen met de huur, omdat daardoor een groter huis gehuurd kon worden, en er dus logeerruimte zou zijn waar ze dan gebruik van konden maken. Dat sprak ons heel erg aan.



Inmiddels staan we met vier voeten op de grond.

In onze directe omgeving is niets te huur wat we kunnen betalen.
In de richting van de gewenste locaties, die echt niet allemaal toeristisch zijn, zelfs niet eens makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, is er ook niets betaalbaars. Sterker nog, daar is het nòg duurder!

Onze conclusie is inmiddels dat we de dozen maar weer uit moeten gaan pakken.

Kleiner wonen resulteert in een grote stijging in kosten, want wil je het nog kunnen betalen dan moet je echt kijken op afgelegen plaatsen in het land.

We voelen ons wel beschaamd dat ons huis niet vrij komt voor een gezin.
Aan de andere kant hebben we het gevoel dat de overheid er nooit goed bij stil heeft gestaan dat zowel jongeren als ouderen minder woonruimte nodig hebben. 
In onze omgeving hebben we gezien dat bejaardenwoningen plaats hebben moeten maken voor flats met een vloeroppervlakte die wij niet meer nodig hebben. Dus ze hebben wel geschikte woonruimte weggehaald, maar vervangen door iets anders, zonder te kijken naar de bevolkingsopbouw.

Wij blijven dus hier.

Kleiner gaan wonen betekent veel hogere kosten!