De medische wereld is er een van constante ontwikkeling.
Dat geldt niet alleen voor behandelingen, maar ook voor diagnoses.
Het is opvallend dat veel laboratoriumtesten nog steeds worden gebruikt, terwijl de kennis al lang is voortgeschreden.
Er zijn nieuwe bepalingen (biomarkers) die evenveel kosten, die preciezer meten en wel relevante gegevens opleveren, waardoor een gerichtere behandeling plaats kan vinden.
Neem het meten van Vitamine B12.
Gewoon direct meten in het bloed geeft geen goed inzicht. Dus tekorten behandelen is een slag in de ruimte.
Het geeft geen goed inzicht, want het meeste B12 bindt aan haptocorrine, ook bekend als R-proteïne of transcobalamine I. Het is een proteïne dat vitamine B12 in de maag en het serum bindt om het te beschermen tegen zuurafbraak. De B12 is dus biologisch niet actief.
Er zijn nieuwe bepalingen (biomarkers) die evenveel kosten, die preciezer meten en wel relevante gegevens opleveren, waardoor een gerichtere behandeling plaats kan vinden.
Neem het meten van Vitamine B12.
Gewoon direct meten in het bloed geeft geen goed inzicht. Dus tekorten behandelen is een slag in de ruimte.
Het geeft geen goed inzicht, want het meeste B12 bindt aan haptocorrine, ook bekend als R-proteïne of transcobalamine I. Het is een proteïne dat vitamine B12 in de maag en het serum bindt om het te beschermen tegen zuurafbraak. De B12 is dus biologisch niet actief.
Holotranscobalamine is gebonden aan transcobolamine, is actief, dus cellen kunnen het wel gebruiken. Het kan gemeten worden en is een waarde die veel betrouwbaarder en ook gevoeliger is voor het B12 niveau.
Daardoor kunnen tekorten eerder gesignaleerd worden, ook bij ouderen en tijdens de zwangerschap.
Methylmalonzuur en homocysteïne kunnen behulpzaam zijn bij een diagnose.
Ze stijgen beide als het gedeelte van de stofwisseling dat afhankelijk is van B12 vertraagd. Dus zij meten in feite de gevolgen van het B12 niveau.
Homocysteïne is minder betrouwbaar, want foliumzuur en Vitamine B6 kunnen de meting vertroebelen, doordat ze de stofwisselingsroute van B12 veranderen.
Daardoor kunnen tekorten eerder gesignaleerd worden, ook bij ouderen en tijdens de zwangerschap.
Methylmalonzuur en homocysteïne kunnen behulpzaam zijn bij een diagnose.
Ze stijgen beide als het gedeelte van de stofwisseling dat afhankelijk is van B12 vertraagd. Dus zij meten in feite de gevolgen van het B12 niveau.
Homocysteïne is minder betrouwbaar, want foliumzuur en Vitamine B6 kunnen de meting vertroebelen, doordat ze de stofwisselingsroute van B12 veranderen.
Conclusie:
B12 in het bloed meten zou vervangen moeten zijn door het meten van Holotranscobalamine en Methylmalonzuur.
.
Posts
