Ik heb een soort ingebakken hekel aan poscasts.
Na een paar minuten dwalen mijn gedachten al af, zie ik van alles om me heen waar ik normaal geen aandacht aan besteedt, en voor ik het in de gaten heb mis ik hele stukken van het ijverig gesproken woord.
Geef me de tekst erbij, en er is niets aan de hand. Dan hoor ik ieder woord, elke nuance en denk er tussentijds ook nog eens het mijne van.
Uiteraard heb ik nagedacht over het hoe en waarom ik podcasts amper in mijn even toelaat.
Gaat het om luiheid van de spreker? Dat die in een keer datgene wat hij te zeggen heeft inspreekt en er daarna van af is? Geen pen of toetsen, geen enkele herlezing, bezinning en correctie? Geen controle op het taalgebruik?
Of is het een gevolg van het onderwijssysteem uit het verre verleden? Mond houden en luisteren! Urenlang achter elkaar...en nog stilzitten ook. Armen over elkaar en rechtop. (Wat mijn rug nooit leuk vond.)
De enige manier om de dag door te komen was het contact met de buitenwereld door het hoge raam, waar een langsvliegende vogel een waar theaterspektakel werd, of het nauwkeurig bestuderen van het bord, zodat elk minimaal restje krijt in het geheugen werd gegrift.
Zelfs tijdens mijn college uren was alleen luisteren niets voor mij. Ik heb nog een boekje met doodles op zolder liggen als aandenken aan Hans die me het boekje gaf, en de scribbles die soms best wel mooi waren. En gedurende de lange uren vol hoorbare kennis heb ik niet alleen diverse gordijnen gehaakt voor vrienden, maar ook een bedsprei.
Ik heb de URL gekregen van een podcast die ik echt zou moeten horen.
Hoe lang zal het duren voordat ik ga luisteren?
Illustratie: MalvarrosaDesigns
.
Posts
