Vandaag in het nieuws: een op de zes middelbare scholieren schrijft beneden het basisniveau.
Je vraagt je serieus af hoe ze dan op die middelbare school zijn beland. Zeker gezien het feit dat eenzelfde (gebrek aan) resultaat ook al was geconstateerd voor lezen en rekenen.
Zelf heb ik het gebrek aan vaardigheden al jaren geleden kunnen constateren op de universiteit.
Op basis van verbale intelligentie konden de meeste studenten nog wel een verhaaltje in elkaar puzzelen, maar het gevoel voor structuur ontbrak en het schrijven gaf vaak de indruk dat men maar wat had neergekalkt. Nagelezen leek men het eigen stuk niet te hebben. "Het is wel goed zo." was het niveau van zelf-kritiek.
Het bracht mij ertoe niet alleen te werken aan de structuur van hun schrijfsels, middels een groene pen, maar tevens wat te schroeven aan hun taalniveau, met rode pen.
Dat werd alom gewaardeerd, want het einddoel was voor iedereen duidelijk: een goede wetenschapper worden, en die moest nu eenmaal behoorlijk kunnen schrijven...volgens een vast stramien.
Inmiddels ben ik verhuisd naar een andere faculteit.
Ik krijg geen werkstukken meer onder ogen, tenzij iemand mijn persoonlijke oordeel wil, maar doktersbrieven wel.
Het niveau heeft ertoe geleid dat ik het doorsturen naar de huisarts heb stopgezet.
Niet alleen worden oude medicijnlijsten als vulmiddel gebruikt, waardoor ik steeds maar weer op diverse adressen de lijsten moet laten veranderen, ook de medische rapportage is regelmatig onjuist, onleesbaar of het gevolg van wetenschappelijk onverantwoordelijke interpretaties.
Zoals mijn oude juf van de tweede klas van de basisschool ooit zei:
"Als je in je hoofd geen verhaal kunt maken, dan kun je ook geen verhaal opschrijven."
Daar ligt de kern.
Waarneming, fantasie, verhalen lezen, verhalen schrijven, in je hoofd een structuur maken van hetgeen je te zeggen hebt, het dan hardop zeggen.
Maar ook: voldoen aan een niveau voordat je verder gaat met scholing, want als de basis niet goed is, dan heb je niets om op te bouwen.
Mijn juf liet kinderen nooit concurreren; en dat terwijl het helemaal geen Montessorischool was.
Ze sprak met de ouders, suggereerde dat oma of opa ook een rol konden spelen in de ontwikkeling van taalgevoel en taalgebruik, en was in staat de motivatie levend te houden. Ook bij de kinderen die het jaar overdeden.
Inmiddels ligt mijn voorstel tot het geven van lessen in briefschrijven aan medisch studenten ergens in een la.
Weer een gemiste kans!
Bron: klik hier
Photo: Klimkin
.
Posts
