Ouder worden met diabetes

Vanmorgen las ik een interessant artikel over ouder worden met Diabetes Type 1.
Niet speciaal bedoeld voor de Nederlandse insuline-gebruikers, maar het betrof wel een onderwerp waar ik me ook mee bezig hou.

Het gebrek aan kennis in de algemene populatie en in de zorg is enorm.

Ik weet nog dat ik op de Eerste Hulp lag.
De verpleegkundigen waren enthousiast: ik had een sensor!!
Voor hun betekende het dat ze me niet hoefden te controleren tijdens de wachttijd voor de operatie.
"Nuchter tot de piep." betekende geen aandacht geven.

En aangezien mijn sensor niet had gepiept werd ik na 6 uur zonder iets te eten of te drinken, zonder enige beweging, gewoon naar huis gestuurd.
Ik haalde de deur van de afdeling net. Klapte tegen de grond toen de automatische deur achter me dichtklapte. Uitgespuugd door het systeem.
Gelukkig had ik iemand bij me die gelijk handelde.
De plotselinge overgang van passiviteit naar activiteit had mijn systeem weer in beweging gezet...

Toen ik eindelijk zo ver was dat ik geopereerd zou worden deed zich iets soortgelijks voor.

Nuchter. Maar mijn insuline mocht ik niet nemen, precies op de tijd dat mijn lever het compensatie-systeem in gang zette en een flinke lading glucose in mijn bloed stortte. Ik vroeg om insuline. Kreeg een onderhoudsinfuus met glucose èn insuline! Dat is een infuus om de bloedglucose op hetzelfde niveau te houden.
Mijn vraag voor een bepaald aantal eenheden insuline werd terzijde geschoven.
Pre-operatief was mijn glucose zelfs wat gestegen. Na een telefoontje naar een arts werd me de helft van de insuline gegeven die ik normaal gebruik om die piek te voorkomen of weg te werken.
Later hoorde ik dat ik op de OK was gearriveerd met een te hoge bloedglucose en dat men had moeten bijspuiten en wachten, voordat men eindelijk aan het werk kon.

Dat is de ziekenhuis"kennis".

Dus wat verwachten we van de wijkzuster, de verzorgenden, de bejaardenhuisteams, laat staan de geriatische afdelingen in het ziekenhuis? En wat van de zorg die door de overheid ingezet wordt: de buurvrouw, de melkboer en misschien zelfs de postbode die niet eens voldoende Nederlands spreekt?

Nu ben ik nog in staat mijn eigen diabetes te "managen".
Ik heb meer aan lotgenoten met veel ervaring dan aan mensen die zich beroepsmatig met me zouden moeten bezighouden.

In de loop der jaren heb ik mijn eigen lichaam leren kennen, en in de thuissituatie weet ik hoeveel ik moet spuiten bij welke maaltijden, bewegingspatronen, stressniveaus en andere factoren zoals omgevingstemperatuur en een aankomende verkoudheid.
Veel is improvisatie, met zo nodig wat bijspuiten.

Maar wat als mijn denkvermogen ten prooi valt aan de tijd?
Als diegenen die een zorgfunctie hebben denken dat een sensor beter oplet dan een mens, zoals ze op de Eerste Hulp dachten?
Wat als ik zelf niet meer kan bepalen wanneer ik in beweging kom? Zodat ik wat eet en mijn glucose stijgt voordat ik naar de fysiotherapie ga, en de fysiotherapeut een half uur later komt?
Of wanneer ik moet eten om mijn glucose op peil te houden en men eerst nog drie andere ouderen van en naar het toilet moet helpen voordat ik aan de beurt ben?

Zal ik dan nog veel ouder worden met diabetes?

Het artikel wat ik las is in het Engels en staat hier .