Doorwerken na je pensioen, daar ging het vandaag over.
Geen duik nemen achter de geraniums, maar vrolijk blijven deelnemen aan de maatschappij.
Met de wetenschap dat je als vrijwilliger en mantelzorger een enorme, dus een miljoenen-bijdrage levert en dat bij het staken van alle mantelzorgers en/of vrijwilligers heel Nederland op z'n gat ligt.
Klinkt fantastisch.
Zeker omdat het je gezondheid ten goede komt.
Het resultaat van deze gedachtengang is dat er wordt geopperd de pensioenleeftijd omhoog te halen en in ieder geval veel flexibeler te maken.
Zoals gezegd: het klinkt fantastisch. Dat kan niet vaak genoeg gezegd worden.
Maar de praktijk wijst uit dat je in sprookjes moet geloven of ergens in een bepaald beroep moet zijn beland, want mijn ervaring is dat 50 als te oud en/of te duur wordt gezien.
Zelf zou ik bijvoorbeeld voor bepaalde banen uitermate geschikt zijn. Het opvoeden van een groot gezin, levenservaring, het bijhouden van vakliteratuur...allemaal positieve bijdragen aan een nieuwe baan.
Maar die leeftijd, hè. Dat beeld dat een oudere werknemer krakkemikkig is, veel uitval zal vertonen, aftakelt waar de werkgever bij staat, veel meer ziektedagen heeft dan een jonger iemand.... al die vooroordelen, daar kun je in je eentje niet tegenop.
Wat zou ik graag nog gewoon een aantal malen per week naar een betaalde baan gaan. Goed gebruik maken van mijn ervaring.
Het lijkt me heerlijk gewaardeerd te worden voor mijn inbreng, in plaats van achteloos te worden bedankt.
Want als mantelzorger 24/7 ben ik wel uitermate geschikt, toch? Taken overnemen van beroeps die zich niet kunnen of willen inzetten, of die te duur zijn voor datgene wat ik maar gewoon gratis moet doen.
En ik ben een gewilde vrijwilliger. Dat weet ik, dat merk ik, want ik word elk jaar weer gevraagd voor een aantal klussen waar ze niemand anders voor hebben. Tenslotte heb ik de ervaring, de vaardigheden en kan ze zo goed overbrengen.
En elk jaar weer draaf ik enthousiast op, en geniet van dat ene slappe bakkie koffie dat er af en toe eens af kan...
voor niets, voor mij...
Geen duik nemen achter de geraniums, maar vrolijk blijven deelnemen aan de maatschappij.
Met de wetenschap dat je als vrijwilliger en mantelzorger een enorme, dus een miljoenen-bijdrage levert en dat bij het staken van alle mantelzorgers en/of vrijwilligers heel Nederland op z'n gat ligt.
Klinkt fantastisch.
Zeker omdat het je gezondheid ten goede komt.
Het resultaat van deze gedachtengang is dat er wordt geopperd de pensioenleeftijd omhoog te halen en in ieder geval veel flexibeler te maken.
Zoals gezegd: het klinkt fantastisch. Dat kan niet vaak genoeg gezegd worden.
Maar de praktijk wijst uit dat je in sprookjes moet geloven of ergens in een bepaald beroep moet zijn beland, want mijn ervaring is dat 50 als te oud en/of te duur wordt gezien.
Zelf zou ik bijvoorbeeld voor bepaalde banen uitermate geschikt zijn. Het opvoeden van een groot gezin, levenservaring, het bijhouden van vakliteratuur...allemaal positieve bijdragen aan een nieuwe baan.
Maar die leeftijd, hè. Dat beeld dat een oudere werknemer krakkemikkig is, veel uitval zal vertonen, aftakelt waar de werkgever bij staat, veel meer ziektedagen heeft dan een jonger iemand.... al die vooroordelen, daar kun je in je eentje niet tegenop.
Wat zou ik graag nog gewoon een aantal malen per week naar een betaalde baan gaan. Goed gebruik maken van mijn ervaring.
Het lijkt me heerlijk gewaardeerd te worden voor mijn inbreng, in plaats van achteloos te worden bedankt.
Want als mantelzorger 24/7 ben ik wel uitermate geschikt, toch? Taken overnemen van beroeps die zich niet kunnen of willen inzetten, of die te duur zijn voor datgene wat ik maar gewoon gratis moet doen.
En ik ben een gewilde vrijwilliger. Dat weet ik, dat merk ik, want ik word elk jaar weer gevraagd voor een aantal klussen waar ze niemand anders voor hebben. Tenslotte heb ik de ervaring, de vaardigheden en kan ze zo goed overbrengen.
En elk jaar weer draaf ik enthousiast op, en geniet van dat ene slappe bakkie koffie dat er af en toe eens af kan...
voor niets, voor mij...
Posts
